یه اتفاق خیییییلی بد...

٢ روز بعد از عید قربان (١٨/٨/٩٠) مثل همیشه بابایی ساعت سه و نیم از سرکار اومده بود و داشتیم ناهار می خوردیم  ولی تو بازیگوشی می کردی و می خواستی بیایی وسط سفره، یه بشقاب و قاشق بهت دادیم که سرگرم بشی ولی بعد از چند ثانیه متوجه شدیم که قاشق رو محکم به بشقاب زدی و بشقاب شکست.

من سریعا تو رو برداشتم که دستت به تکه های شکسته بشقاب نخوره ولی وقتی توی بغلم اومدی ناگهان متوجه خون تو دستت شدم و فهمیدیم که تو همون چند ثانیه کارت رو کرده ای و دستت رو به بشقاب شکسته زده ای.

من که فقط گریه می کردم و رنگ صورت بابایی هم عین گچ سفید شده بود. هر کاری می کردیم خونت بند نمیامد. سریعا تو رو تو پتو گذاشتیم و منو بابایی و مامان جونی تو رو به اورژانس رسوندیم.

من فقط نگران بودم که خدای نکرده کارت به بخیه نکشه، بعد از کلی نذر و نیاز ، خدا رو شکر پرستار گفت که زخم سطحی است و باید پانسمان بشه و نیازی به بخیه نیست.

حدودا نیم ساعت از دستت خون می آمد ( الهی مامان بمیره و دیگه این جوری تو رو نبینه) و بعد از این مدت کمی خونت بند اومد و دستت رو پانسمان کردن و به خونه برگشتیم.

نکته جالب توجه این است که تو تمام این مدت از وقتی که دستت برید تا وقتی از اورژانس برگشتیم خوش اخلاق بودی و حتی بعضی مواقع می خندیدی!!!!!!

حتی با این دست بانداژ شده هم دست از بازی کردن برنمی داشتی...

من و بابایی خیلی خودمون رو سرزنش می کنیم که چرا مواظبت نبودیم.... ایشالاه که ما رو می بخشی.

خدای من، هزار بار شکرت که به خیر گذشت...